Rastan (Evercade) - recenzja

Niegdyś był złodziejem i zabójcą, dzięki czemu udało mu się jakoś przetrwać w okrutnych i ponurych czasach. Jego uderzające podobieństwo do Conana Barbarzyńcy nie jest przypadkowe. Zanim został królem, przeżył wiele niebezpiecznych przygód, rozpalając swoimi opowieściami wyobraźnię bywalców salonów gier, którzy choć przez chwilę chcieli wcielić się w niezwykle potężnego wojownika niczym z książek Roberta E. Howarda. Poznajcie króla Rastana, bohatera gry akcji osadzonej w klimatach fantasy, która miała w sobie wszystko to co potrzeba, aby stać się wielkim hitem w erze automatów na monety.

Yoshinori Kobayashi zafascynowany filmami o Conanie z Arnoldem Schwarzeneggerem w roli głównej bardzo chciał zrobić grę z legendarnym barbarzyńcą. Z powodów licencyjnych niedane mu było urzeczywistnić tego marzenia, ale ten utalentowany programista i projektant pracujący wówczas dla Taito nie zrezygnował ze swojej wizji. Tak oto narodził się Rastan czerpiący garściami wszystko to co najlepsze z przygód najsłynniejszego Cymeryjczyka, chociaż uważny gracz dostrzeże tutaj inspiracje innymi znanymi dziełami popkultury z gatunku fantasy.

 

Każdy z sześciu poziomów w grze jest nie tylko urozmaicony pod względem scenerii, ale umożliwia również obranie innej ścieżki.

 

Jako że jest to tytuł zaprojektowany pod automat arcade nie spodziewajcie się tutaj jakiejś wybitnej fabuły. Nasz umięśniony protagonista dobił targu z księżniczką – jeśli pokona nękającego królestwo smoka, otrzyma w zamian wszystkie skarby imperium. Droga do celu wiedzie przez sześć niezwykle wymagających poziomów. Bez owijania w bawełnę, Rastan to bardzo trudna gra niewybaczająca błędów, ale z drugiej strony stanowi niezwykle satysfakcjonujące, dające mnóstwo frajdy doświadczenie.

 

Jedną z broni do zdobycia w grze jest topór zwiększający siłę ataku. 

Gracz już od pierwszych chwil spędzonych z tą produkcją czuje presję, bo przeciwnicy nieustannie atakują Rastana. Moja dobra rada to pozostanie cały czas w ruchu bez ociągania się i oglądania za siebie – tylko wtedy odniesiecie sukces, choć przyda się oczywiście zręczność i trochę szczęścia. Kluczowa w tej grze jest bardzo dobra znajomość sterowania. Warto mieć na uwadzę to, że Rastan może zadawać ciosy przeciwnikom, którzy znajdują się na górze lub pod nim. Dodatkowo trzeba opanować umiejętność skoku w zależności od sytuacji. Skok można kontrolować pod względem wysokości. Swoją drogą dwa przyciski na krzyż (atak i skok) wbrew swojej prostocie dają więcej możliwości, niż na początku mogłoby się to wydawać.

 

Wnętrza zamków najeżone są różnymi pułapkami urozmaicającymi wspinaczkę do komnaty, w której cierpliwie czeka na naszego wojownika jeden z wielu bossów do pokonania.

 

Każdy z sześciu etapów podzielony jest na dwie sekcje: zewnętrzną i wewnętrzną. W tej pierwszej będziemy podziwiać w tle różnorodne krajobrazy, przemierzając lasy, rzeki, klify, jaskinie czy ruiny. W drugiej części każdego poziomu Rastan będzie zwykle przeciskał się przez ciasne korytarze zamkowe najeżone różnymi pułapkami takimi jak np. śmiercionośne kolce  czy ogniste otchłanie, które możemy pokonać, umiejętnie skacząc niczym Tarzan na lianach. W każdym etapie rozsiane są różne ulepszenia i bronie, które pomogą nam szybko rozprawić się z nacierającymi falami potworów. Jednym z moich ulubionych oręży jest ognisty miecz, pozwalający ciskać w przeciwników kule ognia. Do zdobycia jest też topór zadający większe obrażenia niż standardowy miecz i długi młot z kolcami, zwiększający zasięg ataku.

 

Czasami lepiej zachować dystans i nie dać się zaskoczyć podstępnemu przeciwnikowi.

 

Przeciwnicy mogą także upuścić inne przydatne przedmioty takie jak zbroje czy płaszcze zapewniające tymczasową ochronę przed obrażeniami zadawanymi przez wroga. Przy odrobinie szczęścia można zdobyć mikstury przywracające zdrowie, ale tutaj trzeba uważać, aby w ferworze walki nie pomylić ich z trucizną uszczuplającą cenny pasek energii. Gdy wskaźnik zdrowia Rastana jest na wyczerpaniu towarzyszy temu efekt coraz szybszego bicia serca — podoba mi się taki zabieg, czyniący rozgrywkę jeszcze bardziej emocjonującą.

 

Zaciekłe starcia z bossami często wymagają wyczucia odpowiedniego momentu, aby przechytrzyć przeciwnika i skutecznie go zaatakować.

Rastan może pochwalić się bogatą różnorodnością przeciwników, których projekty zaczerpnięto między innymi z mitologii greckiej. Bardzo podobały mi się starcia z bossami wymuszające za każdym razem na graczu obranie innej strategii np. aby pokonać podstępnego czarnoksiężnika, trzeba wyczuć odpowiedni moment, w którym przeciwnik pozbawiony jest magicznej tarczy. Lekkim zawodem dla mnie okazał się ostatni boss, który w porównaniu z resztą gry nie stanowił większego wyzwania i padł po zaledwie kilku szybkich uderzeniach miecza.

 

Pokonani przeciwnicy mogą pozostawić po sobie niezwykle cenne przedmioty takie jak np. eliksiry lecznicze.

Na wysoki poziom trudności gry składa się wiele czynników. Etapy zostały zaprojektowane w taki sposób, że niezwykle łatwo jest zginać, chociażby wpadając do wody czy nadziewając się na ukryte w ziemi ostrza. Dodatkowo w ostatnim etapie gra przestaje pozwalać na używanie kontynuacji — niezależnie od tego, ile jeszcze zostało Wam kredytów  — nie będziecie mogli kontynuować przygody! Wyobrażam sobie rozpacz graczy w salonach gier, którzy tracąc wszystkie życia w ostatnim etapie, musieli zaczynać wszystko od nowa. Największe szanse na przejście tego tytułu daje rozpoczęcie ostatniego etapu z jak największą ilością żyć. Dobrą strategią jest też celowe zabicie się w starciu  z przedostatnim bossem i następnie pokonanie go nie tracąc życia na nowym kredycie.

 

Pełne wyzwań segmenty platformowe wymagają skupienia i cierpliwości. Jeden źle wymierzony skok zwykle kończy się tragicznie dla głównego bohatera.

Jak na rok 1987 oprawa wizualna imponuje szczegółowością i efektami graficznymi w postaci zmiany pory dnia. Niebo ciemnieje lub rozjaśnia się, zmieniając kolory i oświetlenie scenerii na dalszym planie, a w ostatnim etapie w tle szaleje burza z błyskawicami, zwiastując finałowe starcie ze smokiem. Wszystkie lokacje są zróżnicowane, dając graczowi poczucie uczestniczenia w pełnej niebezpieczeństw podróży. Fani twórczości Tolkiena już na samym początku gry rozpoznają dwa dziwnie znajome posągi królów przywołujące natychmiast słynne Wrota Argonath wyglądające jeszcze bardziej majestatycznie o zachodzie słońca, gdy Rastan zbliża się do zamku, przechodząc przez kamienny łuk. Podobają mi się także różnorodne projekty potworów i dzierżonych przez nie broni — są szczegółowe i kolorowe. Deweloperzy dużo pracy włożyli również w animacje głównego bohatera i wrogów. Zamach mieczem prezentuje się efektownie i satysfakcjonująco w starciach z przeciwnikami czyniąc walkę szybką i dynamiczną.

 

Szczegółowa i kolorowa oprawa graficzna znakomicie oddaje klimat fantasy, jaki zapamiętałem z książek J.R.R. Tolkiena czy Roberta E. Howarda.

 

Ścieżka dźwiękowa Rastana to raptem kilka utworów na krzyż, ale za to jakich! Wielu graczy na całym świecie chwali ten tytuł właśnie za tę nastrojową muzykę idealnie wpasowującą się w przygody nieustraszonego barbarzyńcy. Moim lubionym utworem jest ten, który towarzyszy lokacjom na zewnątrz, natomiast motyw muzyczny wykorzystany podczas walk z bossami skutecznie pompuje adrenalinę, czyniąc takie starcia jeszcze bardziej emocjonującymi.

 

Hydra to jeden z wielu potworów w grze zaczerpniętych z mitologii greckiej.

Rastan ze względu na swoje arkadowe pochodzenie, działa kapitalnie na automacie Evercade Alpha, przywołując natychmiast wspomnienia z salonów gier. Do jakości emulacji czy samego sterowania nie mam żadnych zastrzeżeń. Przy dużej ilości przeciwników na ekranie gra nawet nie zwalnia na moment. Standardowa możliwość zapisywania stanu gry w dowolnym momencie w przypadku tak trudnego tytułu jest nieoceniona. Niemniej zachęcam do przetestowania swoich możliwości bez tego ułatwienia – wtedy wówczas doświadczycie na własnej skórze, jak brutalna pod względem poziomu trudności jest ta produkcja.

Rastan jest jedną z dziewięciu gier znajdujących się na kartridżu TAITO Arcade 2.

Przygody długowłosego barbarzyńcy bez wątpienia wyróżniają się imponującą oprawą audiowizualną, wyprzedzającą czasy, w jakich ta produkcja zawitała do salonów arcade. Ogromna popularność fantasy w tamtym czasie i silna inspiracja filmami z Conanem Barbarzyńcą przyczyniły się  dodatkowo  do ogromnego sukcesu tego tytułu.  Choć gier utrzymanych w podobnej stylistyce powstało wówczas mnóstwo to Rastan zdecydowanie wybija się z tłumu – ma sugestywny klimat, niezapomnianą ścieżkę dźwiękową i stanowi wciąż nie lada wyzwanie, co akurat postrzegam jako wielką zaletę tej znakomitej produkcji.

 

Ocena: 8 / 10

 

| Evercade

Deweloper: TAITO

Wydawca: TAITO

Plusy

• Różnorodne i pełne wyzwań etapy
• Malownicze lokacje, z których wylewa się klimat fantasy
• Wysoki, a zarazem sprawiedliwy poziom trudności
• Szczegółowa i kolorowa oprawa graficzna
• Kapitalna ścieżka dźwiękowa 

Minusy

• Nie stwierdzono